آه ايران عزيز !
سرزمين زرخيز !
تو چه زيبا هستي !
از دو سو بر دريا ،
راه خود باز كني .
سر به دريا زده اي ، عباس يميني شريف
پا به دريا كردي
داده اي جان در آغوش خود اين مردم خوب .
مردمي خوب و صبور ،
مردمي عاشق و دلباختة نوع بشر .
مردمي انسان دوست
مردمي ايراني ،
مردمي عاشق تو ،
عاشق ميهن خود.
عاشق كشور ايران عزيز.
سرزمين زرخيز !
سرزميني كه به فرهنگ جهان خدمت كرد.
به هنر رونق داد ،
علم و دانش گسترد،
مولوي ، سعدي و حافظ پرورد.
زاد فردوسي را .
زاد و پرورد به دام خيٌام ،
كه ازو هست به هر گوشه اين عالم نام.
زاد بيروني را ، بوعلي سينا را .
پرورش داد هزاران دانا.
اين زمين پاكان،
زادگاه مردان،
مهد رادان جهان،
خاك گردان دلير،
پهلوانان چو شير،
شير بر كف شمشير.
سرزمين يزدان،
مرز ياران اهورامزدا ،
جاودان خاك خدا ،
خاك پاك يزدان
كه همه چشم طمع دوخته اند،
از درون و بيرون
به همه نعمت هايش،
با دهان هاي حريص.
برچسبها: شطحيات